Indiana Jones and the Crystal Skull

Indiana Jones. Ik denk dat ik nog nooit zolang heb uitgekeken naar een film als naar het 4de deel van deze prachtige avonturenreeks. De kaarten waren al van meer dan een dag op voorhand besteld zodat we zeker een goeie plaats zouden hebben voor dit gebeuren. Gisteravond, tijdens de laatavondvoorstelling was het dan zover. Net als elke andere Indiana Jones, begint ook deze keer de film met een overgang van het Paramount logo naar een berg. Waarna het silhouet van Indiana met de bijhorende movie theme – opnieuw gecomponeerd door John Williams – voor de eerste koude rillingen zorgt. Niet alleen Harrison Ford, maar ook Indiana Jones is 20 jaar ouder geworden. De Duitsers zijn vervangen door de Russen, maar de zoektocht naar archeologische artefacten is gebleven. En ditmaal is het de zoektocht naar een kristallen schedel.

In de vorige films ging Indiana 2 maal op zoek naar een Katholiek relikwie (De Ark des Verbonds en De Heilige Graal) en een keer naar een occult object (Sankara Stenen). In deze 4de film wordt er een nieuw denkpiste toegepast, met een licht SF tintje. Maar meer dient hierover ook niet verteld te worden. Mijn verwachtingen waren hoog en ze werden ingevuld, weliswaar zonder meer. Ik zat nog teveel met de oude Indy’s in gedachten zonder mij volledig te hebben kunnen laten gaan met deze film. Desondanks zijn de ruim 2uur voorbijgevlogen en blijft de Indiana-reeks goedkope imitaties mijlenver achter zich laten.

Toch nog een laatste noodzakelijke toevoeging. Als je naar de cinema gaat als fan, geen probleem. Maar hou dan uw mond doorheen de film en stop met uw opmerkingen luid tegen uw vriendin of voor uzelf uit te roepen. Man, ik had die kerel naast mij kunnen slaan. “Oh, zo voorspelbaar!”, “Kijk, dat is hem!”, “Oh, zo voorspelbaar!”, “Ja, dat is da en die van die eerste film”, “Oh, zo voorspelbaar!”, “Allé, dat doet toch totaal niet terzake! Wat is dat nu?” en “Oh, zo voorspelbaar!”. Als het zo voorspelbaar is, blijf dan thuis en stoor de mensen in de zaal niet. Betweter.

Verder geen klachten over de film, voldoende actie, leuke plotwijzigingen, links naar de vorige films, genoeg zelfspot en een luchtig eind met toekomstperspectieven. Ik zou hem nog wel eens bezien, ook al blijven nummers 1 en 3 mijn favorieten.

De Trein

Te lezen in de online Standaard:

Duo probeert trein te stelen in Aarschot

LEUVEN - Twee mannen hebben in Aarschot geprobeerd een trein te stelen. Die was volgeladen met nieuwe wagens. Het tweetal moest op de vlucht slaan en één verdachte kon ingerekend worden.

"Ik ga de trein nemen!", krijgt nu toch een volledig andere betekenis...?

Stokje 2: De top 3 van de zintuigen

Inderdaad, mijn 2de stokje. Deze keer van Xander De Rycke. Namelijk een Top 3 van de afzonderlijke invulling van de zintuigen. Ik heb er zelf iets nieuws aan toegevoegd, door overal ook mijn minst aangename ervaring met dat zintuig er bij te vermelden. Wel, hier gaan we dan.

De top 3 van mijn neus:

• De geur van verbrandende kruiden en vlees op een BBQ
• De geur van de lucht bij avondval na een erg zonnige dag
• De geur van een net uitgeblazen lucifer of kaars



• Ik haat de geur van sigarettenrook op café of nadien in mijn kleren en huid.

De top 3 van mijn smaakpapillen:

• Ik heb een zwak voor BBQ vlees, met op kop het vlees en de pikante saus van De Mikke.
• Niet alleen een goeie Duvel, maar een frisse versgetapte Rodenbach van het vat kan mijn smaakpapillen best bekoren.
• Enerzijds ben ik vergekt op Dame Blanche, maar voor deze keer wil ik toch kiezen voor de onvoorstelbaar lekkere speculaasijs van Damass hier in Gent.
  


• Ik haat de smaak van iets met tomaten of teveel look

De top 3 van mijn oren:

• Ik hou van ruwere of onzuivere stemmen met karakter, zoals enerzijds het gekweel van Tom York (Radiohead) en anderzijds de krakende stemmen van Nick Cave, Arno of Leonard Cohen.
• Het geluid van honderden of duizenden mensen samen aan het keuvelen en genieten van een festival als Dranouter of op de graslei in Gent.
• Kleinere geluiden zoals: het openen van een fles, het ontsteken van een lucifer, de lach van een publiek na een goeie grap, het geluid van een appel die je opvangt, …
  


• Ik haat House en het geluid van onze huidige deurbel.

De top 3 van mijn ogen:

• Alles wat met bewegende beelden te maken heeft. Zowel TV, film, muziekclips, cinema, reclame, … zolang het maar zorgvuldig en met enige vorm voor creativiteit gemaakt is.
• Strips. Met onder andere Nero, Asterix en de oude Suske en Wiske’s.
• En ach, waarom niet: Vrouwen tijdens zonnige dagen, gekleed in zomers tenue.



• Ik haat het feit dat ik gedeeltelijk kleurenblind ben.

De top 3 van mijn huid:

• Langdurig gekriebel over mijn ganse rug
• Gewoel door mijn haren
• Een koude bries op een warme dag



• Ik haat het gevoel van versgeknipte vingernagels

Voila, dat was het voor mij. Ik heb er langer over gedaan dan gedacht. Het zit er dik in dat ik na enige tijd dit herlees en er ondertussen al anders over denk.

Ik stuur deze stok door naar:

Keukentafel: studentenbuddy, grafisch vormgever en deze week nog maar pas een jaartje ouder geworden. Proficiat.
Jozefien: Het nichtje van collega Petra die ik onlangs per toeval tegen het lijf liep in Ieper en die blijkbaar dringend tussen het schrijven en blokken door wat moet ontspannen.
Sven Eeckman: Raadkamerpanellid, oud comedian, coach allerhande en voornamelijk een sympathieke mens.

A Capella: The End (for now)

Deze week maandag was ook mijn laatste les A Capella. Ook dat is weer voor een tijdje gedaan. Prachtige nummers die we meerstemmig hebben leren zingen. Van gospels tot pop-rock tot negro spirituals en soul. Liederen als “Just the two of us”, “Wade in the water”, “If I could hear my mother pray again”, “This little light of mine”, “Why don’t you do right”, “calling a cab”, “Jimmy” en “When I’m 64” passeerden de revue. Hoeveel ik er na enkele maanden nog ga van onthouden, daar heb ik geen benul van. Wel weet ik dat ik mij normaal wel weer inschrijf voor de korte reeks “A Capella – rocknummers” en misschien volgend jaar de jaarreeks. Die jaarreeks eindigt dan met een toonmoment. Altijd spannend zoiets. Doch, zal ik die jaarreeks maar volgen eens ik zeker weet dat ik ook opnieuw improvisatietheater kan volgen. Als het op dezelfde dag valt, dan zal ik moeten schiften.

Ook jammer dat we met de kleine overgebleven groep slechts na de laatste les nog éne zijn gaan drinken. Ik denk dat zoiets best wel bevorderlijk is om minder schrik te hebben tijdens het zingen van elkaar en volluit te durven gaan. Och ja, dat is voor een volgende reeks. Dank aan Wisper, de sympathieke collega’s en aan docente Anneleen Viaene alias Lennie Vane.


En nu ik toch over A Capella bezig ben, hieronder een stukje A Capella dat best wel te pruimen valt voor de game nerds onder ons. Kun je de specifieke stukken er uithalen?

Verslag optreden Lazarusclub Asse 18-05-2008

En als laatste in het rijtje van nog te bespreken optredens, Asse. In Asse mocht ik samen met Bart Vantieghem, Gorcha Davidova, Latif en Bert Gabriëls optreden voor de 30 à 35 toeschouwers in het gezellige zaaltje van de Lazarusclub. De mensen zagen het zitten, Bert was een perfecte geniale MC en ik mocht als eerste op na de pauze. Ik speelde er 10 minuutjes en ben wederom best wel tevreden van hoe ik er stond en wat ik er bracht. Wederom op mijn “nieuwe” enthousiaste manier. Het traag en droog heb ik laten vallen en deze stijl ligt me ook wel beter.

Dusja, er werd met alles gelachen, ik mocht enkele keren een applaus in ontvangst nemen en met een goed applaus mocht ik terug het kleine podium verlaten. Een gewoon goed optreden. Het was leuk daar in Asse. En de after party in de auto van Gorcha en in The Joker waren evenzeer gezellig. Het was fijn.

Verslag optreden Den Orbit Sleidinge 16-05-2008

Vorig weekend was er dan een optreden met De Nieuwe Lichting in Den Orbit te Evergem-Sleidinge. Samen met Jeroen Leenders en Latif. Het leek een déjà vu te worden van de week voordien in Gistel. Een sterke overtuigende Jeroen Leenders die als MC, enorm energetisch het podium probeerde in te palmen, maar het publiek bleek er om één of andere manier geen zin in te hebben. Er werd redelijk veel onderling gepraat, waardoor het overbekende geniale stuk (Joden, lakens, …) waar Jeroen wilde aan beginnen, totaal geen voet aan aarde kreeg. Onbegrijpelijk, maar ook bij de pogingen interactie met het publiek aan te gaan, bleef het publiek bij lachen met eigen insiders.

In alle rumoer was het dan plots mijn beurt. En net als Gistel had ik mezelf voorgenomen om dan maar enthousiast te spelen. Het materiaal gewoon te brengen en me verder van het publiek niets aan te trekken. Proberen mij te amuseren. In de mate van het mogelijke. En ik had geluk. Vanaf de eerste grap kreeg ik van de grotendeel hun aandacht en een eerste lach. Uiteindelijk speelde ik een kleine 20 minuten en werd het overgrote deel van het materiaal redelijk positief onthaald. Na de pauze volgden dan weer Jeroen en als hoofdact Latif, die het naar mijn mening zeker niet slecht heeft gedaan en het aandurfde om nieuw materiaal te proberen en in interactie te treden met de pratende groep meiden.

Ikzelf heb er een dubbel gevoel bij. Uiteindelijk werden we daar heel spontaan onthaald. Eten en drank voorzien. Geen materiaal problemen. Voldoende gevulde zaal. Enkel de publieke aandacht was vaak zoek en het lukte van niemand echt die volledig voor zich te winnen. Anderzijds kreeg ik op haast alles een redelijke reactie. Ik speelde enthousiast en dat sloeg blijkbaar best aan. Dus nee, ik heb eigenlijk geen recht om te klagen. Het is weer een stapje dichter bij een eigen persoonlijkere stijl. Enthousiasme is blijkbaar aanstekelijk.

Verslag optreden Gistel 09-05-2008

Het optreden in Gistel was van een ander kaliber. Sympathieke mensen, maar een grote zaal, veel ruimte tussen de mensen en een publiek dat erg traag opwarmde. Ondanks de extreem warme dag en zaal.

We speelden er de West-Vlaamse Show. Opnieuw mat David Galle en Steven Mahieu het podium op. David was er MC. Maar het sloeg niet aan. Er werd met niets gelachen wat David ook maar vertelde. Dat was iets wat ik nog nooit had gezien. Al redelijk vlug werd de handdoek in de ring gegooid en met een lauw applaus mocht ik het podium op. Tuurlijk zakt u dan al de moed in de schoenen. Dan maar enthousiast aan mijn set begonnen en net geen 20 minuten lang enthousiast blijven spartelen. Maar ik merkte wel dat ze beetje bij beetje losser kwamen. Na mij kwam David nog eens en ook tijdens hem merkte je dat het publiek steeds meer "in-for-comedy" werd. Steven Mahieu eindigde voor een goed en luisterend publiek.

Het is algemeen geweten dat de eerste het nooit gemakkelijk krijgt, maar dit publiek warmde echt wel heel traag op. Gelijk wie had moeten beginnen, ging het daar niet zomaar krijgen. De reacties waren mijn inzien daar voor 80% afhankelijk van de positie. Jammer voor mij. Maar ik heb er wel geleerd om stukken enthousiaster op een podium mijn materiaal te brengen. En met “enthousiaster” bedoel ik: een stijl die een stuk dichter bij mezelf als persoon ligt.